تبليغاتX
حرف دل عاشق
حرف دل عاشق
 
میدانی دیشب در عمق تنهایهایم ..در سکوت پایان ناپذیر اتاقم...دلم برای خودم سوخت و خاکستر شد
برای دلی که هیچ ظلمی نکردو هیچ جفایی نکرد و هیچ کس را نیازرد
اما خود ظلم و جفا دید و شکست و خرد شد
برای دلی که نمی دانست نباید دل ببندد..دلی که نمیدانست دل او عاشق دیگری است
میدانی خواستم نفرینت کنم ...نفرینت کنم تا هر آنچه که روزی با من کردی بر سرت بیاید
اما نتوانستم...نتوانستم
بارها سعی کردم اما تا لبانم از هم باز شد دوباره مهر خاموشی بر ان خورد
آخر دلی که عاشق توست چگونه می تواند نفرینت کند ...دلی که روزگاری برای تو می تپید
دوباره خواستم نفرین کنم اما اینبار او را.....او که تو عاشقش بودی....
اما گناه او چیست ؟؟؟؟
او هم عاشق آن نگاه شد اما تو او را می خواستی و من را نه!!
میدانی نه گناه توست نه گناه او
هر چه هست تقصیر دل من است
دلی که نمیدانست برای عاشق شدن باید قلبی عاشق را دید...دلی که لحظه ای بی تو بودن را ندید
و حالا دیر زمانی است که تنهاست...رفتی ..خدایم پشت و پناهت باش
فراموشم کردی خدا کند فراموش نشوی
شکستی خدا کند نشکنی
تنهایم گذاشتی خدا کند تنها نمانی
عاشقم کردی کاش خدا میخواست و عاشقم میشدی
+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم دی 1384ساعت 2:3  توسط محمد | 
تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم
              چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم  
                           تو مثل شمعداني ها پر از رازي و زيبايي
                                   و من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم
تو دريایي تريني آبي و آرام و بي پايان
         و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم
                     تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف
                           و من در آرزوي قطره هاي پاك بارانم
نمي دانم چه بايد كرد با اين روح آشفته
          به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم
                  تو دنياي مني بي انتها و ساكت و سرشار
                       و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسي قشنگ و دور و نامعلوم
         و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم
                   تو مثل مرهمي بر بال بي جان كبوتر
                        و من هم يك كبوتر تشنه باران درمانم
بمان امشب كنار لحظه هاي بي قرار من
        ببين با تو چه رويايي ست رنگ شوق چشمانم         
                 شبي يك شاخه نيلوفر به دست آبيت دادم
                            هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
تو فكر خواب گلهايي كه يك شب باد ويران كرد
            و من خواب ترا مي بينم و لبخند پنهانم
                    تو مثل لحظه اي هستي كه باران تازه مي گيرد
                            و من مرغي كه از عشقت فقط بي تاب و حيرانم
تو مي آيي و من گل مي دهم در سايه چشمت
           و بعد از تو منم با غصه هاي قلب سوزانم
                   تو مثل چشمه اشكي كه از يك ابر مي بارد
                             و من تنها ترين نيلوفر رو به گلستانم
شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر كرده
            و شايد يك مه كمرنگ از شعري كه مي خوانم
                        تمام آرزوهايم زماني سبز ميگردد
                              كه تو يك شب بگويي دوستم داري تو مي دانم
غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست
       و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم
              به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست
                      قدم بگذار روي كوچه هاي قلب ويرانم
+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم دی 1384ساعت 2:2  توسط محمد | 
بچه بودم تو نبودی شبا زود خوابم می برد

دل كوچيكم فقط غصه بازی رو مي خورد
بچه بودم چه قدر صاف و رون مي خنديدم

خوبيش اين بود كه از کسی حرف بدی نمی شنیدم
بچه بودم همه هم مثل خودم بچه بودن

نرم و ساده مثل شنهای کنار ساحل
بچه بودم خبر از تو خبر از دروغ نبود
فکر و خیالم پریشون نبود
بچه بودم همه چي درست می شد ، سخت نبود

هيچكی اندازه ی من اونروزا خوشبخت نبود
بچه بودم كسي بي خود منو اذيت نمی كرد

مثل تو ميون بازيا خيانت نمي كرد
بچه بودم عالمی بود آخه عاشق نبودم

از دست چشمای تو ، تو حسرت دق نبودم
بچه بودم دلمو هنوز كسی نبرده بود

هنوزم خدا اونو دست خودم سپرده بود
بچه بودم كسي مثل تو باهام بد نمی شد

بی توجه از كنار رؤياهام رد نمی شد
 بچه بودم خبر از خواهش و التماس نبود
لا به لای دفترام ،‌جز دو تا برگ ياس نبود
بچه بودم انقدر از سادگيا دور نبودم
 واسه گوش دادن به تو ، انقدر مجبور نبودم
بچه بودم دلم از هيچكسي ناراضي نبود
فكر و ذكرم پيش هيچ چيزی به جز بازی نبود
بچه بودم بيشتر از اين زمونا در می زدن

اون روزا بزرگترا بيشتر به هم سر می زدن
بچه بودم قلبای تو دفترم حقيقی بود
 روی دفتر خاطراتم عكس گل و پروانه بود
بچه بودم روزای هفته شبيه هم نبود

حواسم پهلوی اينكه چي بهت بگم نبود
بچه بودم شادی پر بود تو دل بادكنكم
آخر اون روزا كسي بود كه بياد به كمكم
بچه بودم اگه مثل حالا مجنون مي شدم
از بزرگ شدن واسه ابد پشيمون می شدم
+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم دی 1384ساعت 1:59  توسط محمد |